Steps: 'Schaamteloze popmuziek, dat is wat onze fans willen horen'

De Britse popgroep Steps is na drie jaar stilte weer terug met een nieuw album: What The Future Holds. Claire Richards, Faye Tozer, Lisa Scott-Lee, Lee Latchford-Evens en Ian ‘H’ Watkins (de vijf die de groep als sinds eind jaren ’90 vormen), hopen daarmee volgend jaar op tournee te kunnen. We spraken met twee leden van de groep: Claire Richards en Lee Latchford-Evens. ‘Tijdens onze concerten halen we het beste eruit wat erin zit en dat maakt onze fans gelukkig’.

What The Future Holds is onlangs verschenen bij het platenlabel BMG. Het vorige album van de groep verscheen bij een Absolute Label Services, een klein label dat zich inzet voor zelfstandige artiesten en hen helpt bij het maken van marketingstrategieën. Met de hulp van dat label groeide het album uit tot een groot succes in Engeland en werd zelfs het op één na bestverkochte album van een independent act/artist van dat jaar. ‘Dat succes was geweldig en meer dan wat iedereen verwacht had’, zegt Richards enthousiast. 

‘Toch voelden we dat we met de support van een groter label een nog grotere stap konden zetten binnen dat succes. Als je bij een klein label zit is het zakelijk gezien veel harder werken. Je maakt tenslotte je eigen keuzes in het maken van marketing en je budget. Ikzelf heb me de vorige keer heel erg met ons budget beziggehouden, waardoor ik af en toe de liefde voor het optreden en lid zijn van de groep een beetje kwijtraakte. Nu we weer bij een groot label zitten wordt er een bepaalde druk weggenomen en dat is iets wat ik echt omarm.’

Latchford-Evens vult aan: ‘Het is fijn om nu weer de artiest te kunnen zijn en je te focussen op wat je het liefste doet. De mensen van het platenlabel doen op de achtergrond waar zij goed in zijn, en wij doen het werk waar wij goed in zijn.’

De liedjes van Steps worden vaak geschreven door grote songwriters uit binnen- en buitenland. Maar hebben de leden van de groep niet de behoefte hebben om zelf hun gevoelens op papier te zetten? Latchford-Evens: ‘We houden als leden van Steps allemaal van zingen, dansen en optreden. Dat is het waar het bij ons om gaat. We zijn vijf gepassioneerde ego’s in dezelfde groep. Als het gaat om muziek maken, nemen we bewust een stap terug en laten we het schrijven van liedjes aan goede songwriters over. Ik zeg niet dat wij zelf geen nummer zouden kunnen schrijven, maar we werken gewoon graag met goede mensen die veel ervaring hebben. Ons management laat ons altijd naar nieuwe liedjes luisteren die we voor de groep aangeboden krijgen. Daar kiezen we de beste van uit en zo stellen we dan een album samen.’ 

Titeltrack What The Future Holds is geschreven door niemand minder dan Sia en Greg Kurstin. ‘Het was een van de eerste tracks die we voor het nieuwe album te horen kregen’, vertelt Richards. ‘Dat Sia en Kurstin dit hebben geschreven vinden we geweldig en is echt een kers op de taart. Vanaf het eerste moment dat we het nummer hoorden, wisten we dat we dit op ons album wilden hebben. Het heeft een wat dramatisch geluid met een melancholische tekst. Dat horen graag in onze songs terug. De demo zette meteen de toon voor hoe de rest van het album moest klinken. Niet alleen muzikaal, maar ook creatief gezien. De visuals die de plaat uitdraagt, willen we ook zeker terug laten komen in onze tournee die volgend jaar op de planning staat.’ 


De muziek van Steps is vaak sterk vergelijkbaar met liedjes die je op het Songfestival zou kunnen horen. Het lijkt er dan ook op dat de producers van de groep goed hebben geluisterd naar de inzendingen die Zweden de laatste jaren heeft ingestuurd. Hierdoor krijgt Steps vaak de vraag of een deelname aan het liedjesfestijn tot mogelijkheden behoort. ‘Voor Engelse artiesten en zeker voor degene die al gevestigd zijn, is meedoen aan het Songfestival vaak niet de beste keuze’, zegt Richards. ‘Het is ons al vaak gevraagd, maar eerlijk gezegd weet ik gewoon niet of het goed voor de groep zou zijn. Het is wel een mooi platform waarbij je je naam extra groot kunt presenteren voor een miljoenenpubliek. Daar zou het ook echt om moeten gaan, als we mee zouden doen. Niet zozeer om voor Engeland te willen winnen, want dat is iets wat niet snel zal gebeuren, denk ik’, zegt ze lachend. 

Steps is intussen al 22 jaar actief binnen de muziek. Een tijd waarin de groep altijd succesvol is gebleven. Latchford-Evens kan dat wel verklaren. ‘Het geheim van ons succes is dat we zo dicht mogelijk bij onszelf proberen te blijven’, zegt hij. ‘Alle vijf weten we waar Steps om draait en dat is het maken van schaamteloze popmuziek. Dat is wat onze fans willen horen. Als we terug waren gekomen met iets totaal anders dat minder bij ons zou passen, waren we gewoonweg niet zo succesvol gebleven zoals nu. Het is ook fijn dat de samenstelling van de groep altijd hetzelfde is gebleven. Er is nooit iemand uit gestapt en vervangen door een ander. We zijn nog steeds hetzelfde clubje vanaf dag één. Naast de groep hebben we natuurlijk onze eigen levens, maar zodra we ons werk met Steps hebben, halen we het beste eruit wat erin zit en dat maakt de fans gelukkig.’

In die 22 jaar zijn er voor de groep natuurlijk een hoop hoogtepunten geweest, maar om er specifiek één uit te halen vindt Richards best lastig. ‘Dat we in 2000 een Brit Award wonnen was geweldig, omdat we hem kregen in de categorie voor ‘Bestverkopende live act’. Een hele belangrijke erkenning voor ons als groep’, zegt ze. 

‘Dat we drie jaar geleden een compleet album met nieuwe liedjes konden maken en het vervolgens een succes werd, zie ik ook als een hoogtepunt. We hebben onszelf daardoor ook weer extra kunnen bewijzen, omdat er toch altijd mensen zijn die de kracht van Steps en ons publiek onderschatten. Er zijn nogal altijd mensen binnen de industrie die ons niet cool vinden omdat we schaamteloze popmuziek maken. Daardoor blijft het leuk om onszelf als groep te blijven bewijzen. En de loyale fanbase die we hebben opgebouwd is heel fijn. Daardoor is het nieuwe album op #2 binnengekomen in de Engelse hitlijsten. Wie had dat 22 jaar geleden nou kunnen bedenken?’


Hoewel Steps dus eind jaren ’90 doorbrak en vanaf het eerste moment hits scoorde, is er anno 2020 niet extreem veel veranderd. ‘Nee, een heel groot verschil is er denk ik niet, maar dat we creatief gezien nu veel meer betrokken zijn is een ding dat zeker is’, zegt Richards. ‘Toen we aan het begin van onze carrière muziek opnamen bij Pete Waterman Entertainment, werd er vaak door anderen gezegd wat voor soort liedjes we moesten gaan opnemen. Nu is dat anders en kunnen we onze eigen keuzes maken. We maken dus veel meer beslissingen zelf dan dat we in de nineties deden. De Steps die je nu op het podium ziet is hetzelfde gebleven, alleen wat ouder en wijzer.’ 

Concerten heeft Steps door de jaren heen buiten Engeland eigenlijk alleen in Schotland en Ierland gegeven. Los van wat promotieoptredens heeft de groep bijvoorbeeld ook nog nooit in Nederland gestaan. ‘We hebben ons altijd voornamelijk op Engeland gefocust, want dat is onze grootste markt’, zegt Richards. ‘Het zou natuurlijk te gek zijn als we op eenmaal op een punt komen dat we ook ergens anders in de wereld kunnen gaan optreden. Onze shows zouden daar echt geschikt voor zijn denk ik. Een concert van Steps is een feest van twee uur boordevol popmuziek waar ook veel mensen buiten Engeland van zouden kunnen genieten.’ 

De groep staat bekend om zijn energieke popsongs, maar zou een wat meer akoestisch geluid ook bij Steps passen? Latchford-Evens twijfelt: ‘In 2012 hebben we een kersttour gedaan waarbij we een aantal akoestische tracks speelden. Dat was heel leuk om te doen. Maar Steps staat echt bekend om de energieke popsongs en groots opgezette live-shows. Dat moet zo blijven. Al zou het natuurlijk wel interessant zijn om te zien hoe onze songs zouden klinken als je ze uitgekleed en akoestisch zou uitvoeren. Maar of we de fans daar echt op zitten te wachten, ik weet het niet. Ze willen nu vooral gewoon lekker dansen en uit hun dak kunnen gaan.’

Richards vult aan: ‘Het draait bij Steps ook echt om de glitter en de glamour, al ben ik toch wel heel benieuwd hoe onze liedjes zouden klinken als je juist die essentie weg zou laten. We zouden daardoor nog weleens heel verrassend kunnen gaan klinken. Ach, wie weet komt het er ooit nog eens van.’

Fotografie: BMG
Dit artikel is eerder gepubliceerd op Nieuweplaat.nl