Dotan: ‘Ik was mijn pure intentie om muziek te maken echt kwijt’

Tien jaar na zijn doorbraak met het album 7 Layers heeft Dotan besloten om met zijn nieuwe plaat A Little Light in the Dark terug te gaan naar de basis. Hoewel zijn muziek voorheen ontstond vanuit pijn, is er tegenwoordig meer ruimte voor lichtheid. A Little Light in the Dark klinkt daardoor op bepaalde punten zonniger dan voorheen en dat heeft met verschillende dingen te maken. 

Je wilde voor dit nieuwe album terug naar je roots: een folkgeluid gecomponeerd met een akoestische gitaar. Waarom was dat zo belangrijk voor je?

‘Het was puur een gevoel. Tijdens mijn laatste tour merkte ik dat ik de sterkste connectie heb met mijn muziek die aan het begin van mijn carrière is uitgekomen. En ik ging ook veel meer naar dat soort muziek luisteren.’

Klopt het dat je voor het album veel bent gaan reizen?

‘Ja, Amerika heeft me in die zin heel erg beïnvloed. Het is echt heerlijk om daar random op een dinsdagavond een kroeg binnen te lopen en te genieten van een folk-bandje dat liedjes speelt waarbij je soms nog de imperfectie hoort. Ook ben ik veel in Scandinavië geweest en heb veel wandeltochten in m’n eentje gemaakt. Door de prikkels van het normale leven kan ik soms een beetje de verbinding verliezen met wat ik ‘echt’ voel. Het reizen heeft me echt terug bij de kern gebracht. Toen ik met het maken van dit nieuwe album begon, had ik heel erg de behoefte om mezelf niet meer vast te houden aan een kader. Ik was net uit de kast gekomen, waardoor ik me heel erg vrij voelde en mezelf wilde ontdekken. Muzikaal gezien ben ik toen allemaal nieuwe dingen gaan proberen. Maar uiteindelijk wil ik gewoon ‘echte’ liedjes maken.’

Je hebt je onder andere laten inspireren door James Taylor en Neil Young, artiesten waar je samen met je vader naar hebt geluisterd.

‘Klopt. Na het vorige album heb ik een periode vrij genomen waarin ik veel tijd met mijn vader heb doorgebracht. We deden samen een aantal roadtrips waarbij we veel naar muziek luisterden. Met James Taylor en Neil Young ben ik echt opgeroeid en door weer naar hen te luisteren realiseerde ik me ineens dat ik op dat moment muziek maakte die minder tijdloos aanvoelde. Iets wat ik bij James en Neil nooit heb. Maar ook bij het horen van Fleetwood Mac. Als ik daar nu weer een plaat van draai denk ik: dit soort muziek kan nu nog steeds en dat vind ik het allermooist. 

Als je muziek gaat maken die wat hipper en moderner klinkt, dan voelt het zo tijdsgebonden. Ik val dus het meeste op muziek die tijdloos is en omdat ik dat zelf ook wil maken, maakt het dat ik misschien niet de meest hippe artiest op aarde ben. Maar artistiek gezien kan ik daardoor wel doen wat ik echt wil. Toen 7 Layers zo’n onverwacht succes werd, kreeg ik te maken met heel veel meningen van anderen die mij een bepaalde richting op wilden duwen. Nu werk ik met een heel klein team dat me de volledige vrijheid geeft en dat voelt heel erg fijn.’

Je hebt ook de ruimte genomen om te bedenken wat je ‘echt’ wilde vertellen in je nieuwe muziek. Wat is dat dan precies?

‘Voor mij was het grootste obstakel dat ik altijd muziek heb gemaakt vanaf een plek waar heel veel pijn zat. Het voelde als therapie en overleven. Ook was er altijd de noodzaak om muziek te maken. De afgelopen jaren ben ik een stuk lichter geworden en heb veel momenten beleefd waarbij ik blijdschap heb ervaren. Daardoor ben ik meer kleuren in het leven gaan zien, waardoor ik alles nog beter in mezelf kan opnemen. Ik vond het heel belangrijk om die lichtere kant van mezelf ook te gaan ontdekken in de muziek, juist omdat ik eerder altijd die zwaarte aantikte.’

En hoe heb je dat aangepakt?

‘Enerzijds ben ik gaan schrijven over geluk, hoop en de viering van het leven, maar anderzijds ben ik over de liefde gaan zingen. De mannelijke artiesten die in dezelfde positie zaten zoals ik - zangers die met een gitaar om hun nek liedjes schrijven - zongen naar mijn idee nooit over de liefde voor een andere man. En als dat wél zo was, dan waren het vaak toch meer de extravagante types en die maakten al helemaal niet dezelfde muzieksoort zoals ik dat deed. Op het nieuwe album staan dan ook een aantal liefdesliedjes die echt expliciet aan een man gericht zijn, zoals Carry You, No Kissing on a Sunday en Marigold. Niet om daarmee een statement te maken, maar omdat dat gevoel er gewoon is en die man nou eenmaal onderdeel van mijn leven is. Het is wel spannend om te doen omdat ik dat stukje kwetsbaarheid niet eerder heb laten zien. Maar het laat wel zien wie ik echt ben.’

Kun je je nog het moment herinneren dat je de creatieve vonk vond die je tot het album heeft geleid?

‘Ja, ik had een studio in Los Angeles gehuurd waarin ik mijn favoriete muzikanten bij elkaar had verzameld. Met hen ben ik toen nieuwe geschreven liedjes gaan inspelen, zonder daar al te grote verwachtingen bij te hebben. Wat ik tegenwoordig soms lastig vind aan muziek maken met anderen is dat mensen van tevoren vaak de boel al helemaal hebben uitgestippeld. Daardoor is er weinig ruimte voor de dingen die je overvallen. Daarom vind ik livemuziek zo te gek. Dat kan bij ieder optreden weer anders kan zijn. Toen ik in de studio ontdekte dat de muzikanten net als ikzelf helemaal in de muziek zaten die ik zo te gek vond en het proces langzaam uitmondde in een heel album, kwam er echt een keerpunt. Een magisch moment die die creatieve vonk heeft aangewakkerd.’

Waar kwam de inspiratie vandaan en kun je een aantal specifieke songs noemen waarbij je diezelfde inspiratie duidelijk hebt gevoeld?

‘Vooral uit het bespelen van verschillende instrumenten. Voor deze plaat heb ik bijvoorbeeld banjo leren spelen. Dat instrument heeft me kleuren gegeven binnen het maken van muziek die ik daarvoor niet gebruikte. Op die manier zijn bijvoorbeeld de liedjes Carry You en Porcelain ontstaan. Daarnaast ben ik met een trompettist gaan werken, die in combinatie met de banjo een hele coole sound heeft opgeleverd. Diezelfde sound wilde ik ook toevoegen aan mijn band, waardoor we nu een trompettist in ons midden hebben. 

Verder heb ik mezelf aangeleerd om mandoline en percussie te spelen. Noten lezen kan ik niet, maar door heel lang te pielen kwam er uiteindelijk iets uit waarbij ik dacht: ja, dit is bruikbaar.  Ik heb gemerkt dat door het gebruik van al die nieuwe instrumenten Cigarette Smoke, Amsterdam en No Kissing on a Sunday vanuit een vertellend gevoel met een kop en een staart zijn ontstaan, in plaats van de poëtische manier die ik vroeger in mijn songs gebruikte. En wat de muzikale omlijsting betreft wilde ik meer een aards gevoel en juist weg van alles wat heel erg geproduceerd en geprogrammeerd is. Eigenlijk een soort tegengeluid creëren tegen de wereld die langzaam door AI bestuurd wordt.’

Het album weerspiegelt een periode van groei en verlichting. Wat heb je zoal meegemaakt dat je dat zo voelde tijdens het proces?

‘Dat ik verliefd ben geworden heeft sowieso heel veel voor me gedaan. Daardoor heb ik vaker tijd vrij genomen om leuke dingen te doen, terwijl ik daarvoor echt een obsessief met mijn werk in de muziek bezig was. Het heeft er ook voor gezorgd dat ik met vrienden roadtrips ben gaan maken en daarbij momenten tegenkwam die heel bepalend zijn geweest. De zonsondergang in de natuur van California gaf me bijvoorbeeld zo’n intens geluksgevoel. Dat wilde ik meenemen in het schrijven van nieuwe liedjes. Maar toen ik daarmee begon, kwamen de twijfels. Ik dacht: ‘oh nee, dit klinkt veel te blij. Ik moet hier van weg en terug naar dat droevige gevoel.’ Naar mijn idee vinden veel andere artiesten het kwetsbaarder om over pijn en problemen in liedjes te schrijven, maar voor mij was dat precies het andersom. Het heeft wel even geduurd voordat ik bij dat punt kwam, maar ik ben blij dat het uiteindelijk is gekomen, want het album heeft daardoor op zekere punten een mooie en lichtere toon gekregen.’

Je hebt nu een gezondere relatie met het maken van muziek.

‘Ja, ik begon ooit met muziek vanuit een pure intentie. Daarna werd ik onderdeel van een industrie waarin heel veel meningen voorkomen. Dat zorgde ervoor dat ik soms in een studio stond en alleen maar bezig was met wat anderen van me zouden vinden. Het duurde daarom ook zeven jaar voordat er na 7 Layers - met mijn vorige album Satelittes - een opvolger kwam. Het gevoel om vanuit een pure intentie muziek te maken was ik echt kwijt en daar baalde ik ontzettend van. Iets waar ik zo verliefd op was geworden, was gewoon weg. Gelukkig heb ik de druk om te presteren echt los kunnen laten, waardoor de juiste dingen nu vanzelf naar me toekomen. Ik heb een groot deel van mijn leven afgevlakt geleefd, maar de laatste jaren voel ik de highs and lows veel meer. Daardoor kan ik mijn zwaardere liedjes van vroeger veel beter zingen. Puur omdat ik met andere ogen naar een bepaalde periode terugkijk.’

En waarom de albumtitel A Little Light in the Dark?

‘Dat is een zin uit het liedje Carry You, een nummer dat gaat over de kracht van steun binnen een relatie. Door een bepaalde manier van opvoeden stond ik er vroeger vaak alleen voor. Nu ik een relatie heb, leer ik dat ik momenten - en zeker ook de zwaardere - met iemand kan delen. Vroeger vond ik het eng om in veel dingen de controle los te laten. Nu gaat dat veel beter. Ik merk dat je binnen een relatie elkaars schouder kunt zijn. Dat je samen ergens aan kunt bouwen vind ik een heel mooi concept.’

In de singles die voorafgaand aan het album verschenen, zoals Louder en Drown Me in Your River, legde je vooral de aandacht bij het zijn van een 'underdog' en het accepteren van die underdog. Zie jezelf ook echt als een underdog?

‘Ja… Op school was ik vroeger altijd een beetje de vreemde eend in de bijt die nooit echt bij een groepje hoorde. Maar ook binnen het Nederlandse muzieklandschap. Ik ben daarin niet zo schreeuwerig of op de voorgrond aanwezig. En omdat ik als artiest juist nu een weg heb gekozen waarbij ik doe wat ik echt wil en me niet conformeer aan wat commercieel en happening is, zie ik mezelf ook als een underdog. Dat vind ik ook het mooie bij andere artiesten: wanneer ze helemaal in hun kracht staan, zonder daarbij heel erg op voorgrond te treden.’

Met Drown Me in Your River ga je sterk en trots tegenover tegenstanders staan. Je schreef het nummer nadat er veel nare dingen tegelijk op je afkwamen.

‘Klopt. Het nummer is geschreven vanuit een week waarin alles misging. Dat is wat ik soms zo bizar vind aan het leven: dat er ineens van alles op je afkomt; of dat nou positief of negatief is. Ik ben in die week echt heel bewust de negatieve dingen gaan omarmen in plaats van ervoor weg te rennen. Met de tijdgeest waar we nu in zitten lijkt het alsof je bij elke kwestie in de wereld een hele sterke mening moet hebben. Deze song staat symbool voor het staan in je eigen kracht. Je hoeft niet overal iets van te vinden en over alles iets te zeggen. En van alles wat op je afkomt, hoef je ook niet in paniek te raken, maar gewoon denken: het komt goed. De titel Drown Me in Your River is een spreekwoordelijke metafoor die staat voor: een storm die over mij heen valt, waarbij ze me proberen me te laten verdrinken. Maar dat gaat ze niet lukken, want ik kom toch wel weer boven water.’

Onlangs heb je met Home opgetreden in het Canadese tv-programma En Direct De L’univers, waarna het nummer daar opeens daar naar de eerste plaats schoot in iTunes. Je gaat in december ook een concert geven in Montreal, waarmee je komende tour ook meteen afsluit. Zijn er nog andere dingen die vanuit Canada op je pad zijn gekomen?

‘Ja, ik mag in diezelfde periode optreden in een grote Canadese ochtendshow op televisie. Daarnaast zijn er aanvragen van verschillende festivals en zijn er mensen die met me willen werken. Dus nu is het een kwestie van kijken wat er in mijn agenda past. Ik heb door de jaren heen wel geleerd dat ik bij dit soort situaties rustig moet blijven en moet gaan kijken wat er van al die aanbiedingen echt blijft plakken. Ook omdat ik hier heel veel werk te doen heb. Het is in ieder geval al heel tof dat ik mijn eigen concert in Canada mag geven. En daarnaast kom ik met de komende tour naast Nederland ook nog in Engeland, Duitsland, Zwitserland en Italië. Het mooie van mijn muziek is dat de liedjes vaak uit zichzelf op reis gaan en ik reis ze vervolgens achterna. En dat doel zal ik zo lang mogelijk proberen vast te houden.’

A Little Light in the Dark van Dotan is sinds 25 oktober 2024 verkrijgbaar
Fotografie: Josine Mato